«Φῶς ἱλαρὸν ἁγίας δόξης...»
Ἕνας ἀπὸ τοὺς ἀρχαιότερους καὶ πλέον κατανυκτικοὺς ὕμνους τῆς Ἐκκλησίας μας, ποὺ συνοδεύει τὴ δύση τοῦ ἡλίου καὶ τὴν εἴσοδο στὴ γαλήνη τοῦ Ἑσπερινοῦ.
Τὴν ὥρα ποὺ τὸ φυσικὸ φῶς ὑποχωρεῖ, ἡ Ἐκκλησία στρέφει τὸ βλέμμα στὸν Χριστό, τὸ ἀνέσπερο καὶ ἀληθινὸ Φῶς τοῦ κόσμου.
Μὲ λίγους ἀλλὰ θεολογικὰ πυκνοὺς στίχους, ὁ ὕμνος ὁμολογεῖ τὴ θεότητα τοῦ Χριστοῦ καὶ δοξάζει τὴν Ἁγία Τριάδα, Πατέρα, Υἱὸ καὶ Ἅγιο Πνεῦμα.
Γι’ αὐτὸ καὶ παραμένει μέχρι σήμερα μία ἀπὸ τὶς πιὸ ἀγαπημένες στιγμὲς τῆς λατρευτικῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας, γεμίζοντας τὶς καρδιὲς τῶν πιστῶν μὲ εἰρήνη, κατάνυξη καὶ δοξολογία.
«Ἄξιόν σε ἐν πᾶσι καιροῖς ὑμνεῖσθαι, Υἱὲ Θεοῦ, ζωὴν ὁ διδοὺς· διὸ ὁ κόσμος σὲ δοξάζει».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Αφήστε το σχόλιό σας εδώ