Άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης - Η αμφιβολία είναι βλασφημία εναντίον του Θεού

 

<<Η αμφιβολία είναι βλασφημία εναντίον του Θεού. Είναι αναίδεια, είναι ψέμα του πονηρού πνεύματος που φωλιάζει στην καρδιά σου εναντίον του πνεύματος της αλήθειας. Να την φοβάσαι την αμφιβολία, όπως φοβάσαι το φαρμακερό φίδι, ή θα έλεγα καλύτερα, να μην της  δίνεις καμιά σημασία>>.

Άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης

Άγιος Θεοφάνης ὁ Έγκλειστος - Γιατί τιμάμε τόσο πολύ την Υπεραγία Θεοτόκο;

 

Υπεραγία Θεοτόκος

«Με ρώτησε παλαιότερα κάποιος: «Γιατί τιμάμε τόσο πολύ τήν Υπεραγία Θεοτόκο; Γιατί την τιμάμε όχι μόνο περισσότερο απ όλους τούς Αγίους, αλλά και από τούς αγγέλους και τούς αρχαγγέλους;».

 

Του απάντησα ότι ούτε οι άγγελοι ούτε οι αρχάγγελοι, ούτε τα Χερουβείμ ούτε τα Σεραφείμ είχαν τόσο στενή και ουσιαστική συμμετοχή στο έργο της σωτηρίας μας, όσο ἡ Μητέρα του Θεού..»

 

Άγιος Θεοφάνης ὁ Έγκλειστος, ”Απάνθισμα Επιστολών”

 

Πηγή:  https://www.ekklisiaonline.gr/

Αν βασίλευε ἡ αγάπη… Αγίου Τύχωνος του Ζαντόσκ

Ω, αδελφέ μου, αν είχαμε πραγματική αγάπη!

Θα έδιωχνε από κοντά μας κάθε δυστυχία και θα μας γέμιζε ευτυχία.

Οι πόλεις τα χωριά μας, τα σπίτια μας θα ήταν κομμάτια του παραδείσου πλημυρισμένα χαρά και μακαριότητα...

Αν βασίλευε η αγάπη ανάμεσα στους ανθρώπους ,δεν θα είχαμε φόβο από ληστείες, φόνους, βία αρπαγή, «γιατί η αγάπη τω πλησίων κακόν ουκ εργάζεται»

Δεν θα γνώριζαν οι άνθρωποι, συκοφαντίες, προσβολές, ατιμίες και άλλα δεινά, γιατί η αγάπη δεν κάνει κακό στον πλησίον .

Δεν θα μας εξαπατούσαν οι άνθρωποι, δεν θα μας αποπλανούσαν, δεν θα μας κορόιδευαν, γιατί η αγάπη δεν κάνει κακό στον πλησίον.

Δεν θα χρειάζονταν δικαστικά μέγαρα, γιατί δεν θα είχαν τίποτα να δικάσουν αφού δεν θα υπήρχαν κακούργοι και παράνομοι. Τα δικαστήρια ιδρύθηκαν για τις παρανομίες.

Αυτός που αγαπάει πραγματικά, είναι μακριά από τα δικαστήρια, όπως και από την αμαρτία.

Αν βασίλευε η αγάπη δεν θα υπήρχαν άνθρωποι στις φυλακές για χρέη, για αγροτικές διαφορές, για καθυστερημένες οφειλές.

Η αγάπη δεν θα άφηνε να φτάσουν ως εκεί, γιατί «η αγάπη μακροθυμεί».

Αν βασίλευε η αγάπη, δεν θα περιπλανιόνταν οι άνθρωποι άστεγοι. Η αγάπη δεν θα άφηνε να καταλήξουν εκεί, αλλά θα τους έδινε τόπο να αναπαυθούν, γιατί «η αγάπη χρηστεύεται»

Αν βασίλευε η αγάπη, δεν θα υπήρχαν ζητιάνοι και φτωχοί.

Η αγάπη των πλουσίων θα κάλυπτε τις ανάγκες τους.

Αν βασίλευε η αγάπη, δεν θα παραπονιόνταν οι άρχοντες εναντίων του λαού, και ο λαός εναντίων των αρχόντων, γιατί οι άρχοντες θα φρόντιζαν για το κοινό καλό και οι πολίτες θα πειθαρχούσαν.

Αν βασίλευε η αγάπη,  δεν θα είχαν παράπονα οι ποιμένες της εκκλησίας για το ποίμνιο ούτε το ποίμνιο για τους ποιμένες ‘οι κύριοι για τους υπηρέτες και οι υπηρέτες για τους κυρίους ‘οι γονείς για τα παιδιά και τα παιδιά για τους γονείς.

Αν βασίλευε η αγάπη μέσα μας, τότε θα ήταν το πιο γερό τείχος εναντίων όλων των εχθρών μας ορατών και αοράτων γιατί όπου υπάρχει η αγάπη, εκεί υπάρχει ο ίδιος ο Θεός, ο βοηθός και προασπιστής της αγάπης.

Δείγμα της αγάπης μας προς το Θεό είναι η αγάπη μας προς τον πλησίον. 

Όποιος αγαπάει ειλικρινά το Θεό, αυτός αγαπάει και τον πλησίον του. Όποιος αγαπάει πολύ ένα πρόσωπο, αγαπάει και εκείνον που συνδέεται μ΄αυτό. 

Η πηγή της αγάπης προς τον πλησίον είναι η αγάπη προς το Θεό. Και αντίστροφα, η αγάπη προς το Θεό φαίνεται από την αγάπη προς τον πλησίον. 

Είναι φανερό λοιπόν ότι όποιος δεν αγαπάει τον πλησίον του, δεν αγαπάει και το Θεό, όπως διδάσκει ο Απόστολος: «Εάν τις είπη ότι αγαπώ τον Θεόν, και τον αδελφόν αυτού μισή, ψεύστης εστίν, ο γάρ μη αγαπών τον αδελφόν αυτού όν εώρακε, τον Θεόν, όν ούχ εώρακε πώς δύναται αγαπάν; Και ταύτην την εντολήν έχομεν απ΄αυτού, ίνα ο αγαπών τον Θεόν αγαπά και τον αδελφόν αυτού». (Α΄ Ιω. 4, 20-21)

 

Πηγή:  https://proskynitis.blogspot.com

Άγιος Δάναξ ο Αναγνώστης (16 Ιανουαρίου)

 

Ο Άγιος μάρτυρας Δάναξ καταγόταν από την πόλη Αυλώνα του Ιλλυρικού (δηλαδή την Αλβανία) και ήταν αναγνώστης της Εκκλησίας εκείνης.

Όταν κάποτε όρμησαν μέσα στην Εκκλησία οι ειδωλολάτρες, ο Άγιος πήρε τα ιερά εκκλησιαστικά σκεύη και κειμήλια, για να τα διασώσει και να μην πέσουν στα χέρια των απίστων και τα βεβηλώσουν και τα διαφύλαξε σε τόπο οχυρό πέντε μίλια από την πόλη προς τη θάλασσα. Οι άπιστοι όμως τον συνέλαβαν και τον πίεζαν με κάθε τρόπο να θυσιάσει στο θεό Διόνυσο. Ο Άγιος όμως δεν υποχωρούσε στις πιέσεις, αλλά έμενε ακλόνητος και σταθερός στην πίστη του Χριστού. Τότε οι ειδωλολάτρες απέκοψαν την τίμια αυτού κεφαλή, το δε τίμιο λείψανο αυτόύ το έριξαν στη θάλασσα.

 

Πηγή: https://www.saint.gr/

ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΤΗΣ ΚΡΟΝΣΤΑΝΔΗΣ: Πάτερ Επουράνιε! Να μην ξεχνάω ποτέ, ότι όλα αυτά που έχω είναι δικά Σου

 

Ο άνθρωπος είναι ταλαίπωρος και αξιοθρήνητος. Όταν είναι νέος, γερός και δυνατός και δεν έχει στη ζωή του προβλήματα, τότε, τις πιο πολλές φορές δεν σκέφτεται τον Θεό και είναι μακριά Του.

Δεν σκέφτεται τον Θεό, που του δίνει αυτή την ευτυχία. Σαν ένα αμέριμνο πουλί πετάει μέσα στον κήπο των απολαύσεων και απολαμβάνει όλες τις χαρές της ζωής. Βρίσκεται σε μία κατάσταση εξωφρενική, δεν έχει στη ζωή του σκοπούς. Και τότε δημιουργεί ένα είδωλο και αρχίζει να το λατρεύει. Κανείς δεν τον περιορίζει και ο ίδιος δεν περιορίζει τον εαυτό του. Έχει στη ζωή του τα πάντα και τα περισσότερα απ’ αυτά που έχει υπάρχουν μόνο για να του προσφέρουν απολαύσεις. Νομίζει, ότι έτσι είναι η ζωή και δεν μπορεί να είναι αλλιώς.

 

Μόνο τότε, όταν τον βρίσκει κάποια δυστυχία και συμφορά, μόνο τότε συνέρχεται ο ταλαίπωρος, αναγνωρίζει την αδυναμία του και καταλαβαίνει την δικαιοσύνη και την παντοδυναμία του Θεού, ο Οποίος μόνος είναι το αίτιο και της ζωής του και της ευτυχίας. Αρχίζει να φοβάται για το σώμα του, να μη το χάσει. Και αυτό που κάποτε απολάμβανε όλες τις χαρές της ζωής, χωρίς τέλος, φοβάται να μην πεθάνει, αφήνοντας στη θέση του σήψη και δυσοσμία. Φοβάται και για την ψυχή του. Να μην αφήσει αυτή, που επέτρεπε τα πάντα και στον εαυτό της και στο σώμα που κυβερνούσε, αυτή την όμορφη γη και να πάει σ’ ένα τόπο σκοτεινό, όπου αντί για τις παράνομες σαρκικές απολαύσεις την περιμένουν τα βάσανα της κολάσεως, συντροφιά με τους δαίμονες και τους αμετανόητους αμαρτωλούς, για τους οποίους το έλεος του Θεού δεν υπάρχει. Ταλαίπωρος άνθρωπος!

 

Να περνάς τη ζωή σου εδώ έτσι, ώστε κάθε στιγμή να είσαι έτοιμος να την αφήσεις. Ποτέ σου να μην επιτρέψεις οι απολαύσεις να σε κάνουν να ξεχάσεις τον εαυτό σου και τον Θεό. Να θυμάσαι πάντα, ότι η ζωή σου και η ευτυχία είναι δώρα του Θεού, δώρα που δεν σου αξίζουν. Αμαρτία είναι, όταν δεν απολαμβάνουμε σωστά αυτό το δώρο, όπως είναι και αμαρτία να ξεχνάμε, ότι όλα όσα έχουμε στη ζωή μας είναι δώρα του Θεού.

 

Πάτερ Επουράνιε! Να μην ξεχνάω ποτέ, ότι όλα αυτά που έχω είναι δικά Σου. Και αυτά τα δώρα που συνεχώς μου χαρίζεις, να με κάνουν να Σε αγαπήσω περισσότερο και όχι να απομακρυνθώ από Σένα. Αν κάποτε θα με επισκεφθεί η δυστυχία, δώσε μου να στραφώ πάλι σε Σένα, με μετάνοια και αγάπη.

 

Να είσαι πάνω, ω άνθρωπε, από τη φιληδονία, να μη δίνεις σημασία στις κινήσεις της σάρκας· αυτή είναι τυφλή και απείθαρχη ύλη. Αν η σάρκα σου σαν το άλογο καλπάζει και παίζει, να μην την προσέχεις. Η ψυχή ας μην κλίνει σ’ αυτή με τις σκέψεις και τις φαντασίες και ας μην προσκολλάται σ’ αυτήν η καρδιά. Αυτή θα παίξει και μετά θα σταματήσει, όταν δεί, πως δεν την προσέχουν αλλά την αφήνουν στην περιφρόνηση, σαν ασήμαντη και ανόητη δούλη. Πες στην ψυχή σου: «Έχεις με τι να ασχοληθείς εκτός απ’ αυτή τη γήινη σάρκα, έχεις πράγματα πιο αξιόλογα, πνευματικά –τη δική σου τελειότητα και την μακάρια αιωνιότητα».

 

Βλέπετε, πως λάμπει ο ήλιος και τα άστρα του ουρανού. Κάποτε και οι δίκαιοι θα λάμψουν σαν τον ήλιο, με το άκτιστο φως της δικής τους καρδιάς. Όταν οι άγγελοι εμφανίζονται στους ανθρώπους, σχεδόν πάντα είναι τυλιγμένοι στο φως. Αυτό το φως να επιζητάτε, αφήστε τα έργα του σκότους. Μπορούμε τη δική μας ανθρώπινη φύση να ανυψώσουμε μέχρι την κοινωνία με τον Θεό και ο Θεός είναι Φως, αίδιο Φως, που υπερβαίνει κάθε φως ορατό.

 

Όπου και να κοιτάξεις, όλα είναι εντάξει στη ζωή σου. Να ευχαριστείς τον Θεό για τις ευεργεσίες του.

 

Δεν ευχαριστείς τον Θεό για την ευημερία που έχεις. Και όχι μόνο δεν ευχαριστείς αλλά και παραπονιέσαι! Σκέψου όμως, ότι στην ίδια πόλη μένουν κοντά σου όμοιοι με σένα άνθρωποι, που η κατάστασή τους είναι πολύ χειρότερη, την οποία όμως εκείνοι την δέχονται χωρίς κανένα παράπονο. Να επισκέπτεσαι τα στενά αυτά καταφύγια, όπου ζούν μαζί πολλές φτωχές οικογένειες, και να ευχαριστείς τον Θεό με όλη σου την ψυχή, γιατί έχεις σπίτι μεγάλο και καθαρό και να είσαι ευχαριστημένος με τη ζωή σου.

 

Αν, όμως, θέλεις να γίνεις τέλειος και να εισέλθεις στις επουράνιες μονές και να κληρονομήσεις τη ζωή την αιώνια, να προσπαθείς όσο μπορείς να κάνεις πιο εύκολη την ζωή αυτών των φτωχών, είτε παρακαλώντας γι’ αυτούς τους άλλους είτε με χρήματα είτε με οτιδήποτε άλλο. Να είσαι ελεήμων, όπως είναι ελεήμων ο Επουράνιος Πατέρας μας, να αγοράζεις εδώ με φθαρτά πράγματα τη ζωή την αθάνατη στους Ουρανούς, την αιώνια Βασιλεία του Θεού.

 

https://www.vimaorthodoxias.gr/

Ο ταπεινός άνθρωπος – Αγίου Παϊσίου

Μακάριοι είναι εκείνοι οι άνθρωποι που κατόρθωσαν να μιμηθούν την ταπεινή γη, η οποία, ενώ πατιέται από όλους, όμως όλους τους σηκώνει με την αγάπη της και τους τρέφει με στοργή σαν καλή μάνα, η οποία έδωσε και το υλικό για τη σάρκα μας στην πλάση.

Δέχεται επίσης με χαρά και ό,τι της πετάμε, από καλούς καρπούς μέχρι ακάθαρτα σκουπίδια, τα οποία επεξεργάζεται αθόρυβα σε βιταμίνες και τις προσφέρει πλουσιοπάροχα με τους καρπούς της αδιακρισίας σε καλούς και κακούς ανθρώπους.

Ο ταπεινός άνθρωπος, όπως φαίνεται, είναι ο δυνατότερος του κόσμου, διότι και νικάει, αλλά και σηκώνει πολλά ξένα βάρη με ελαφριά τη συνείδησή του. Ενώ ζει περιφρονημένος και αδικημένος για τα ξένα σφάλματα που οικειοποιείται από αγάπη, εσωτερικά νιώθει τη μεγαλύτερη χαρά του κόσμου, γιατί είναι περιφρονημένος πια από αυτόν ο μάταιος τούτος κόσμος. Οι ύβρεις, οι αδικίες κλπ. είναι τα καλύτερα νυστέρια για όσους έφταιξαν, είναι μαχαίρια δημίου, και Μάρτυρες θεωρούνται αυτοί που τα δέχονται χαρούμενοι για την αγάπη του Χριστού.

Οι μεγάλοι στην ηλικία, που δε δέχονται ύβρεις και αυστηρές παρατηρήσεις για να θεραπευθούν ή για να λάβουν μισθό (όταν δε φταίνε), είναι πιο ανόητοι κι από τα μωρά παιδιά, που δε θέλουν ούτε να ακούσουν το γιατρό, διότι φοβούνται την ένεση (μην τους τρυπήσει με τη βελόνα), και υποφέρουν τον πυρετό συνέχεια και το βήχα.

Περισσότερη ευγνωμοσύνη οφείλουμε σ’ αυτούς που μας κέντησαν και βγήκαν τα αγκάθια της ψυχής μας, παρά σ’ εκείνους που μας έσκαβαν δωρεάν την περιοχή μας και θα μας φανέρωναν τον κρυμμένο μας άγνωστο θησαυρό.

Δεν ωφελεί να τρίβει κανείς τα γόνατά του με αμέτρητες μετάνοιες, εάν δεν τρίβει παράλληλα και τη μούρη του με την ταπείνωση (την εσωτερική μετάνοια).

Εκείνους που ζητάει ταπείνωση από το Θεό, αλλά δε δέχεται τον άνθρωπο που του στέλνει ο Θεός, για να τον ταπεινώσει, δεν ξέρει τι ζητάει, διότι οι αρετές δεν αγοράζονται σαν τα ψώνια στον μπακάλη (όσα κιλά θέλουμε), αλλά μας στέλνει ο Θεός ανθρώπους να δοκιμαστούμε, να εργαστούμε, να την αποκτήσουμε και να στεφανωθούμε. Όποιος σκύβει ταπεινά και δέχεται τα χτυπήματα από τους άλλους, διώχνει τα δικά του εξογκώματα, ομορφαίνει πνευματικά σαν Άγγελος, και έτσι χωράει από τη στενή πύλη του Παραδείσου.

Μακάριος εκείνος ο άνθρωπος που έδωσε τα εξογκώματά του και βαδίζει την τεθλιμμένη οδό του Κυρίου με ξένο βάρος (συκοφαντίες κλπ.) και αφήνει τους ανθρώπους να του πλέκουν αμαράντινα στεφάνια με τις κατηγορίες, διότι αυτό φανερώνει τη γνήσια ταπεινοφροσύνη που δεν εξετάζει τι λένε οι άνθρωποι, αλλά τι θα πει ο Θεός την ημέρα της Κρίσεως.

Εκείνος που μιλάει λογικά σε φιλοκατήγορο ή σε ολιγόμυαλο και έχει την απαίτηση να βρει κατανόηση, φανερώνει ότι και ο ίδιος δεν είναι καλά, διότι ο κακότροπος είναι χειρότερος από τον ολιγόμυαλο, γιατί είναι σκοτισμένο το μυαλό του από την κακία και τον εγωισμό.

Όσοι όμως έχουν ταπείνωση, έχουν και καλοσύνη και θείο φωτισμό και δε σκοντάφτουν ποτέ στην πνευματική τους πορεία από τα εμπόδια του πονηρού.

Τους περισσότερους πειρασμούς, τις περισσότερες φορές, τους δημιουργεί ο ίδιος ο εαυτός μας, όταν βάζουμε τον εαυτό μας στις συνεργασίες μας μαζί με τους άλλους, όταν δηλαδή θέλουμε να υψώνουμε τον εαυτό μας. Στον Ουρανό δεν ανεβαίνει κανίς με το κοσμικό ανέβασμα αλλά με το πνευματικό κατέβασμα. Όποιος βαδίζει χαμηλά, βαδίζει πάντα με σιγουριά και ποτέ δεν πέφτει.

Εκείνος που δε συμβουλεύεται στην πνευματική του πορεία, μπερδεύει τους δρόμους και κουράζεται πολύ και καθυστερεί. Εάν δεν ταπεινωθεί να ρωτήσει έστω και αργότερα, δύσκολα θα φτάσει στον προορισμό του. Ενώ αυτοί που συμβουλεύονται βαδίζουν ξεκούραστα, με σιγουριά, και σκεπάζονται με τη Χάρη του Θεού και φωτίζονται επειδή ταπεινώνονται.

Όσοι κινούνται όλο απλά με καλούς λογισμούς, κα λένε όλους τους λογισμούς τους και πιστεύουν από πολλή ταπείνωση ότι δεν έχουν τίποτα το καλό, ενώ αγωνίζονται με φιλότιμο πολύ, αυτοί κρύβουν το μεγαλύτερο πνευματικό θησαυρό μέσα τους, χωρίς να τον γνωρίζουν ούτε οι ίδιοι ούτε οι άλλοι άνθρωποι, και έτσι δε σπαταλιέται από τους ίδιους και δεν κλέβεται από τους άλλους.

Στον πολύ ταπεινό και ευαίσθητο άνθρωπο όταν ταπεινώνεται κανείς, βοηθιέται πολύ, ενώ στον άνθρωπο που αγνοεί την ταπείνωση, εάν ταπεινωθείς ––τον συμβουλευτείς ή πεις τα ελαττώματά σου— τον κάνεις πιο περήφανο και αναιδή.

Ο άνθρωπος που δεν έχει ταπείνωση και καλούς λογισμούς, είναι γεμάτος από αμφιβολίες και ερωτηματικά. Κι επειδή θα βρίσκεται συνέχεια ζαλισμένος, έχει ανάγκη στις αρχές από Γέροντα με μεγάλη υπομονή, για να του δίνει συνέχεια εξηγήσεις, μέχρι να καθαρίσει ο νους και η καρδιά, για να μπορεί να βλέπει καθαρά.

Ο ταπεινός και καλοκάγαθος άνθρωπος, επειδή έχει την καθαρότητα και την εσωτερική και εξωτερική ηρεμία, έχει και βάθος πνευματικό και βλέπει βαθιά τα θεία νοήματα και βοηθιέται περισσότερο, και αυξάνεται και η πίστη του πιο πολύ, ζώντας τα μυστήρια του Θεού.

Ο υπερήφανος, εκτός που είναι σκοτισμένος, είναι και συνέχεια εσωτερικά και εξωτερικά ταραγμένος από την ελαφρότητα του εγωισμού, στέκεται πάντα στην επιφάνεια των πραγμάτων, και δεν μπορεί να προχωρήσει στο βάθος, όπου βρίσκονται τα θεία μαργαριτάρια, για να πλουτίσει πνευματικά…

 

(του γέροντος Παϊσίου από το αμερικάνικο περιοδικό Orthodox Heritage, P. 10, Vol. 04, Issue 01

Μετάφραση του περιοδικού «Χριστιανική Σπίθα»)

Πηγή: Χριστιανική Φοιτητική Δράση

Κατηχητικός λόγος του Ιωάννου του Χρυσοστόμου

 

Αν κάποιος είναι ευσεβής και αγαπά τον Θεό, ας απολαύσει αυτή την όμορφη και λαμπρή γιορτή.

Αν κάποιος είναι ευγνώμονας, ας μπει χαιρόμενος στη χαρά του Κυρίου του.

Αν κάποιος απόκαμε από τη νηστεία, ας πάρει τώρα την αποζημίωσή του.

Αν κάποιος έχει εργαστεί από την πρώτη ώρα, ας δεχθεί σήμερα τη δίκαιη ανταμοιβή του.

Αν κάποιος ήρθε την τρίτη ώρα, ευχαρίστως να γιορτάσει.

Αν κάποιος έφτασε την έκτη, ας μην αμφιβάλλει για τίποτε, γιατί δεν ζημιώνεται καθόλου.

Αν κάποιος καθυστέρησε ως την ένατη, ας έρθει κοντά μας χωρίς δισταγμούς.

Αν κάποιος έφτασε μόλις την ενδέκατη ώρα, ας μη φοβηθεί για την αργοπορία του.

Γιατί ο Οικοδεσπότης είναι ευγενικός και δέχεται τον τελευταίο όπως ακριβώς και τον πρώτο. Αναπαύει αυτόν που ήρθε την ενδέκατη ώρα, όπως αυτόν που εργάστηκε από την πρώτη.

Και για τον τελευταίο έχει έλεος, και τον πρώτο φροντίζει. Και στον έναν δίνει, και στον άλλον χαρίζει.

Και τα έργα δέχεται, και την προθυμία αγκαλιάζει. Και τις πράξεις τιμά, και την πρόθεση επαινεί.

Μπείτε λοιπόν όλοι σας στη χαρά του Κυρίου σας. Κι οι πρώτοι κι οι δεύτεροι πάρετε την ανταμοιβή σας.

Πλούσιοι καί φτωχοί χορέψτε ο ένας με τον άλλον.

Ασκητικοί και αμελείς τύποι, γιορτάστε τούτη την ημέρα.

Εσείς που νηστέψατε κι εσείς που αγνοήσατε τη νηστεία, ευφρανθείτε σήμερα!

Το τραπέζι είναι γεμάτο: φάτε αρχοντικά όλοι σας!

Το μοσχάρι είναι μπόλικο: κανένας να μη φύγει πεινώντας!

Απολαύστε όλοι το τσιμπούσι της πίστης. Απολαύστε όλοι τον πλούτο της καλοσύνης.

Κανείς να μη θρηνεί τη φτώχεια του, γιατί φάνηκε πια η κοινή βασιλεία.

Κανείς να μη πενθεί για τα αμαρτήματά του, γιατί η συγχώρηση ξημέρωσε από τον Τάφο.

Κανείς να μη φοβάται τον θάνατο, γιατί μας ελευθέρωσε ο θάνατος του Σωτήρα.

Αυτός εκμηδένισε τον θάνατο, όντας αιχμάλωτός του!

Αυτός που κατέβηκε στον Άδη, λήστεψε τον Άδη!

Τον πίκρανε, όταν ο Άδης γεύτηκε τη σάρκα Του! Και προτού γίνει αυτό, ο Ησαΐας είχε αναφωνησει: «Ο Άδης πικράθηκε όταν σε συνάντησε εκεί κάτω».

Πικράθηκε, γιατί καταργήθηκε!

Πικράθηκε, γιατί εμπαίχτηκε!

Πικράθηκε, γιατί εξουδετερώθηκε!

Πικράθηκε, γιατί έχασε την εξουσία του!

Πικράθηκε, γιατί αλυδοδέθηκε!

Δέχτηκε ένα σώμα και έπεσε πάνω στον Θεό!

Δέχτηκε χώμα και συνάντησε Ουρανό!

Δέχτηκε αυτό που έβλεπε και κατάρρευσε από αυτό που δεν είχε δει!

Πού είναι το κεντρί σου, θάνατε;

Πού είναι η νίκη σου, Άδη;

Αναστήθηκε ο Χριστός και συ Άδη έχασες την εξουσία σου!

Αναστήθηκε ο Χριστός και καταβαραθρώθηκαν οι δαίμονες!

Αναστήθηκε ο Χριστός και οι άγγελοι χαίρονται!

Αναστήθηκε ο Χριστός και η ζωή κυβερνά!

Αναστήθηκε ο Χριστός και κανένας νεκρός δε μένει σε τάφο!

Γιατί ο Χριστός, με την ανάστασή του από τους νεκρούς, έγινε το πρότυπο για το τι θα απογίνουν οι κεκοιμημένοι.

Σε αυτόν να είναι η δόξα και η δύναμη στους αιώνες των αιώνων.

Αμήν.

 

https://el.wikipedia.org/